[nazanine tanha]

و صداي پر سنجاقك را
كه در آن لحظه ي سرد
واپسين شعر وداعم را ساخت
مي شنيدم از دور
بام شب پرده گشود بر سر ايوان غمم
جنبشي در پس شب
روشناي تب دارمشعلم را كه ربود
كس در آن تاريكي
اشك از گونه ي سردم نزدود
آن قلندر كه رسيد از ره دور
آشيان ويران شده اش را مي ديد
و چه خاكستر شد دست مهربان زمان
كه برايش دانه ي سبز محبت مي فرستاد به خاك
نامه هايش همه پوسيده ز درد
ناله هايش همه يخ بسته ز آه
تك درخت خورشيد
قاصدك داد به بار
قاصدك از سر ديوار بلند
عشق را تنها به هوا برد كه برد
قاصدك پرواز را به خاطر نسپرد
هر كه او را ميديد
با دم سردي از او مي شد دور
قصه ي پيك خوش آواز ز خاطر ها رفت
واپسين شعر وداعم شد گور

[arta]

مرسی نازنین جان از مطلب زیباست.

[baran]

زیبا بود

[رضا]

ممنونم

[monireh]

زیبا بود